Кременець Словацькiй Krzemieniec Słowackiego

Krzemieniec Słowackiego Кременець Словацькiй HISTORIA KRZEMIEŃCA: Krzemieniec, Krzemieniec Wołyński (ukr. Кременець, łac. Cremenecia), miasto w zachodniej części Ukrainy, na granicy Wołynia i Podola, w obwodzie tarnopolskim. 1226 pierwsza wzmianka o Krzemieńcu 1240 jedyny zamek na Rusi niezdobyty przez Mongołów. 1438 prawa miejskie, województwo ruskie I Rzeczpospolitej 1795 pod zaborem rosyjskim, siedziba powiatu krzemienieckiego 19 grudnia 1805 powstało Liceum Krzemienieckie założone przez Tadeusza Czackiego 1832 rząd rosyjski przeniósł zbiory i bibliotekę Liceum Krzemienieckiego do Kijowa, na bazie których stworzony został Uniwersytet Kijowski. W latach 1918-1939 miasto leżało w granicach Polski. Było siedzibą powiatu krzemienieckiego w województwie wołyńskim 1939-1945 okupacja sowiecka i niemiecka 1945-1991 część Ukraińskiej SSR od 1991 miasto należy do Ukrainy Najbardziej charakterystyczną budowlą Krzemieńca, która powstała w latach 1720-1740 według projektu Pawła Giżyckiego z fundacji książąt Wiśniowieckich, jest kościół i klasztor Jezuitów. W 1832 roku został odebrany katolikom, którzy go odzyskali w 1920 roku w czasach II Rzeczypospolitej. Po roku 1946 budowla używana była jako sala sportowa. Obecnie kościół zamieniono na cerkiew Preobrażeńską jako własność ukraińskiego kościoła prawosławnego. W roku 1538 królowa Bona Sforza fundowała kościół, który jako fara został przekazany franciszkanom w początkach XVII w., sprowadzonym przez biskupa łuckiego Marcina Szyszkowskiego. Istniejącą dziś świątynię ufundowali Książęta Wiśniowieccy i Zbarascy sfinansowali też budowę klasztoru. Kościół znacznie przebudowano i powiększono w połowie XVII w. Wówczas też powstała dzwonnica. W roku 1832 w ramach represji po upadku powstania listopadowego, klasztor zamknięto a świątynię przekazano wiernym prawosławnym. Obecnie sobór pw. św. Mikołaja. Przy ulicy Szewczenki stoi Klasztor Bohojawleński dawniej należący do reformatów. Został ufundowany przez Stanisława Potockiego w roku 1750. W 1832 przekazany prawosławnym w ramach represji popowstaniowych. W czasach II Rzeczypospolitej rezydował tutaj zwierzchnik Cerkwi Prawosławnej na Wołyniu. ІСТОРІЯ Кременець: Кременець — місто районного підпорядкування, центр ра­йону, економічний і культурний осередок пів­нічної (волинської) частини Тернопільської області. Розташоване біля підніжжя Кременецьких гір. Відстань до обласного центру — 70 км. Є залізнична станція. Давньоруський період За деякими джерелами, Кременецька фортеця була збудована ще за дохристиянських часів у VIII—IX століттях і існує гіпотеза, що після утворення в IX столітті Київської держави, Кременець ввійшов до її складу. Крім того, перші згадки про Кременець є у польських енциклопедичних словниках під 1064 роком. У 2007 році в центрі старовинного міста археологи розкопали залишки давньої будівлі, датованої Х століттям. З Кременецькою фортецею пов'язана одна легенда про дівчину Ірву, згадно з якою авари штурмували міс­цеву фортецю, яку обороняли дуліби[1]. Перша писемна згадка — 1227, коли тогочасний володар замку Мстислав Удатний вщент розбив під містом угорські війська короля Андрія ІІ. На початку 1241 Кременець вистояв перед ордами Батия, 1254 витримав облогу хана Куремси. 1259 на вимогу хана Бурундая оборонні споруди розі­брали.